نوشته شده  ساعت ۳ صبح ۱۸ اسفند ۱۳۸۶ در شرایط روحی افتضاح با تکرار آهنگ Enigma – Gravity Of Love

می خواهم به مزارم بیایید ؛ من به راز آفرینش انسان پی بردم ؛ همان حضور است که پدرم گاه گاهی می گفت باش ، برای دیگران باش . که چندیست غبار دین ما را چکانده است از بودن ، از شدن . به راستی چه باید از من بماند که ماندگار باشد ؟

زدودم هر چه عادت بود ، فطرت پاکم را دینم کردم . فطرت ؛ این پر ققنوس دعوت شدگان به بازی زندگی . مسیر پیچ خردۀ زندگی را از دور دست دیدم ؛ سیر تکاملم را در پستی ها ، بلندی ها . چند قدمی برداشتم ، راه میرفتم به ناچار ، بی اراده … زمان قدمهایم بودند . سخت بود ، مسیرها زیاد . به جادۀ زندگیم متفاوت نگریستم ، خدا مرا هم به بازی دعوت کرده بود بازی با زمانی محدود برای ایجاد بودن ، برای رسیدنم به اوج ، برای به جا گذاشتن خاطرات خود ساخنه ام با روزگار . مسیر را زمزمه می کردم " هستم ؛ پس میروم رقصان " . میروم رقصان چون میدانم طراح هوایم را دارد . نشانه ها ، درکشان می کردم ، چه نیازی بود به تقلید ؟ هرچه بود تجربه بود و این است آن بازی مرتاض پرور روزگار . دیدم کسانی گوسفند وار به دنبال ریش سفیدشان راه دره پیش می گرفتند ، دیدم پسر بچه ای گناهش را با آب می شست ، دیدم  گزمه ی قبیله ای نشانه صاتع می کرد از خود ؛ دیدم پسری لبان شیطان را می بوسید و به خدا نزدیک می شد ؛ دیدم کسانی که به خیالشان به بازی گرفته شده بودند چه زود خوار شدند می دیدم مادرانی که دست فرزندان گرفته و راهی سیاهی می شوند ؛ دیدم بلای کسانی که می گفتند :" خواهی نخواهی مسیر طی می شود راهی شو" و اینان چه مشقت بار و رسوا طی می کردند این مسیر رقصان ما را ؛ دیدم کسانی به خیال اینکه طراح هدایتشان می کند سالها ایستادند ؛ دخترکی را دیدم به بازی ، پاهایش را فقط روی امتداد خط میانی زندگی می گذاشت ؛ پیر مردی دیدم سالها زیر یک پارچۀ سبز گره خورده به انتظار نشسته بود…

از زیر کفن و طاقه شال شیون فرزندانم را حس میکنم ، صدای مردمی که کاش باز هم به مزارم بیایند می خواهم به دخترم که شیون میزند بگویم که دیگر نخواهد که تنهایشان نگذارم . صدایی نمی شنوم ، آخرین صدا صدای تله خاک آخر بود روی لحد . سکوت محض . سیاهی مطلق . چقدر فاصله است این عمق از زیر پاهایمان تا  روشنایی و  بودن . چشمهایم را بستم تا بتوانم فضایی که چند متری بالا سرم است را تصور کنم ؛ فرزندانم را ، صورت زیبای همسرم را … حالا دیگر تنهایی مادر و پدرم را به خوبی حس می کنم . زمان را نمی دانستم ولی حس می کنم کسانی هنوز برایم گریه می کنند و این تنها حس زیبای من است ، این تجلی بودن من است ، خاطراتم را بجا گذاشته ام ، می دانم کسانی هستند که برایشان ماندگارم . چشمانم را روی هم می فشرم ؛ افسار افکارم دستم نیست . روی دامنۀ کوه هستم انگار ؛ زمان به سرعت می گذرد ، کسی از دور دست می آید ، رقصان می آید به سختی از سنگها و خارهای کوه بالا . چیزی زمزمه میکند : "هستم ؛ پس میروم رقصان "  …

می خواهم به مزارم بیایید ؛ من راز آفرینش انسان را پی بردم همان حضور بود که پدرم گاه گاهی می گفت باش ، برای دیگران باش.

پ ن :

- از ۳۶۰ که اومدم بیرون با خودم هیچی نیاورده بودم اینجا. این پست اینجاس به نمایندگی از ۳۲ تا پستی که اونجاس.

- گاهی وقتا یه آهنگ چقدر تأثیر میذاره رو آدم …

- هر بار این پستم رو می خونم یه پله به خودم نزدیک میشم.