چشم هم بر هم بگذاری نمی گذرد !

بعضی سوختن ها جوری هستند که تو امروز میسوزی، اما فردا دردش را حس میکنی؛داستان کیفیت زندگی و “رشد” آدمها در جاهایی که ” جهان سوم” نامیده میشوند، مثل همین جور سوزش هاست. از هر دوره که میگذری، میسوزی و در دوره بعد دردش را میفهمی شادی ها و دغدغه های دوران کودکی ما: درهمان گوشه دنیا که “جهان سوم” نامیده میشود، شادی های کودکی ما درجه سه است ، ولی دغدغه های ما جدی و درجه یک شادی کودکیمان این است که کلکسیون ” پوست آدامس” جمع کنیم…و یا توپ پلاستیکی دو پوسته ای داشته باشیم و با آجر، دروازه درست کنیم و در کوچه های خاکی فوتبال بازی کنیم… اما دغدغه هایمان ترسناک تر بود. اینکه نکند موشکی یا بمبی، فردا صبح را از تقویم زندگی ات خط بزند اینکه نکند “دفاعی مقدس”، منجر به مرگ نامقدس تو بشود یا تو را یتیم کند از دیفتری میترسیدیم… از وبا…. از جنون گاوی… مدرسه، دغدغه ما بود…خودکار بین انگشتان دستمان که تلافی حرفهای دیروز صاحبخانه به معلممان بود ! تکلیفهای حجیم عید … یا کتابهایی که پنجاه سال بود بابا در آنها آب و انار میداد. شادی ها و دغدغه های دوران نوجوانی ما : دوره ای که ذاتا بحرانی بود و بحران ” جهان سوم” بودن هم به آن اضافه شده. دراین دوره، شادی هایمان جنس ” ممنوعی” دارند ؛ اینکه عاشق شوی…دوست داشتن را امتحان کنی , اینکه لبت را با لبی آشنا کنی… اما همه این شادی ها را در ذهنمان برگذار میکردیم ، در خیالمان عاشق میشویم…میبوسیم… کلا زندگی یک نفره ای داریم با فکری دو نفره…. این میشد که یاد بگیریم “جهان سومی” شادی کنیم با او قدم نزنیم و فقط دنبالش کنیم در عوض دغدغه هایمان بازهم جدی هستند ؛ اینکه از امروز که ۱۵ سال داری، باید مثل یک مرتاض روی کتابهای میخی مدرسه ات دراز بکشی و تا بیست و چهار سالگی همانجا بمانی. بترسی از این که قرار است چند صفحه پر از سوالات “چهار گزینه ای” ، آینده تو ، شغل تو ، همسر تو و لقب تو را تعیین کند و تو فقط چند ساعت برای همه اینها فرصت داری ! شادی ها و دغدغه های دوران جوانی ما : شادی ها کمرنگ تر میشود و دغدغه ها پررنگ تر ؛ شاید هم این باشد که شادی هایت هم، شکل دغدغه به خودشان میگیرند مثلا شادی تو این است که روزی خانه و ماشین میخری ، اما رسیدن به این شادی ها برایت دغدغه میشود، رسیدن به آنها برای تو هدف میشود.هدفی که حتما باید “جهان سومی” باشی که آنرا داشته باشی… و هیج جای دیگربرای کسی هدف نیست میترسی از اینکه نکند کسی قبل از خدا، تو را در این دنیا محاکمه کند… بعضی از شادی هایت غیر انسانی میشود؛با پول شهوتت را میخری با گردی سفید مست میشوی با دود دغدغه هایت را کمرنگتر میکنی و غبار آلود…. اگر جهان سومی باشی، استاندارد و مقیاس های تمام اجزای زندگی تو، جهان سومی میشود،اینکه در سال چند بار لبخند میزنی.در روز چند بار گریه میکنی.راهی که تو را به بهشت و جهنم میرساند و حتی جنس خدای تو هم جهان سومیست در این دنیای عجیب، دیدن دست برهنه یک زن هم میتواند براحتی تو را خطاکار کند و قلبت را به تپش وادارد .در این دنیا “سلام ” به غریبه و بی دلیل، نشانه دیوانگیست؛لبخند بی جای زن هم دلیل فاحشگی اوست در این جهان سوم ، کسی را نداری که به تو بگوید چقدر مسواک و خمیردندان، بوسیدن، خندیدن، رقصیدن خوب هستند… اینکه آینده خوب را خودت باید رقم بزنی و کسی قرار نیست برای این کار به تو کمک بکند؛اینکه همیشه جهان اول ، طاعون جهان سوم نیست .گاهی فکر میکنی که به سرزمین جهان اولی ها مهاجرت کنی تا از جهان سومی بودن رها شوی اما میفهمی که با مهاجرتت شادی ها، دغدغه ها، جهانبینی، خدا و معیارهایت هم با تو سفر میکنند گاهی میمانی که این جهان سوم است که کیفیت تو را تعیین میکند یا اینکه “تو ” جهان سوم را درست میکنی؟

پ.ن: شاید تک تک اینا رو به شخصه تجربه نکردم ولی دور و برم از این چیزا کم نبودن…

اطلاعات این پست

تاریخ نگارش : شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۸ ساعت ۲:۵۴ ب.ظ

نویسنده : NA2

تعداد بازدید : 158 بازدید

دسته : دل نوشته ها