گاهی آنچه درون ما می گذرد چنان عمیق است  و ورای زبان که اگر زبان بچرخانی بیهوده گفته یی و هیچ نگفته یی…

خفقان کلمات درون ذهن ملتهب که خوره ی روح می شوند را چه باید کرد…؟ شلاق بی اعتمادی بر زبان روح زَن…ما تنها تر از آنیم که بشاید…

*گوشه ی این دفتر خط خورده برای تو-برای آینده-

**به نام تو :

چهره ی زرد مرا بین و مرا هیچ مگو

درد بی حد بنگر بهر خدا هیچ مگو

دلِ پر خون بنگر چشم چو جیحون بنگر

هر چه بینی بگذر چون و چرا هیچ مگو

دی خیال تو بیامد به درِ خانه ی دل

در بزد گفت بیا در بگشا هیچ مگو

دست خود را بگزیدم که فغان از غم تو

گفت من آن توام دست مخا هیچ مگو…

پ.ن :”"دلتنگم”"

پ.ن۱: بعد کلی تقلا تو بازار سیاه کتاب و پرس و جو از این و اون کتاب “شهید جاوید” و پیدا کردم(واقعا خواستن توانسته…)

حسین واقعی مظلوم مونده…از خودم شرمنده ام.

پ.ن۲: “پاک شد ! ”

پ.ن۳: تقوا  تقوا  تقوا  تقوا  تقوا  تقوا  تقوا  تقوا  خوبه !

پ.ن۴:از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیافزود/زنهار از این بیابان وین راه بینهایت

یا

در مرز نگاه من از هر سو دیوارها بلند؛دیوارها چون نو میدی بلند است….

پ.ن۵:اللهم  انی  اَسَلُکَ الاَمان یَومَ لا یَنْفَعُ مالُ و لا بَنون اِلا مَن عَطی الله بِقَلبٍ سَلیمْ
وَ اَسَلُکَ الاَمانْ یَومَ یُعرَفُ المُجْرِمونَ بِسیماهُم
اَللهمَ اِنّی اَسَلُکَ الاَمان….

.

.

.

.