من می گم دیدی بارون اومد ؛ دیدی همون بارونی که دوست داشتم شد بلای جون آدما ؟ می گم دیدی بازم آرزو کردیم بدون اینکه فکر کنیم ؟ تو می گی چِیـــــــــــــــه ؟مثلا آرزو کنیم پیانو داشته باشیم چی می شه ؟ من می گم پلنگ صورتیو یادته ؟ زیر پیانو آکادردئون شد ؟ تو می گی چرا تلخ شدی ؟می گم که عذاب وجدان دارم ، وقتی داشتم آرزو می کردم نگفتم فقط اینجا بارون بیاد یا اینکه کم بیاد یا اگه میاد سیل نیاد  خونه ی آدما رو بارون من حداقل با خودش نبره….

من می گم نمی دونم چرا قطره های بارون که اینقدر باحالن دیگه برام عین سرب داغ می مونن که میاد میریزه تو گلوم ! آخه واسه چی ؟ تو می گی بابـــــــــــــا درختای جنگلو بریدن حالا هی سیل می آد ! بعد هم تو همون گربه سیاهه یی ؛ به حرف تو که بارون نمی آد !

من می گم می دونی ما چند نفریم ؟ کلی آدمیم هی آرزو کردیم هی شب که شد ابرا که جمع شدن بارون که زد پشت پنجره شاد شدیم؛شمع روشن کردیم؛رقص سرخپوستی کردیم  گفتیم آخ جون بیا بیا بیا …تو می گی چه از خود راضی ! چه پر رو؛ من می گم آره من پررو اما دفعه ی بعد دیگه موقع آرزو کردن حواسم هست ! تو می گی پس چرا صبحا که هوای خنک می خوره به صورتت یه  لبخند کوچولو می شینه روی….من می گم  شــــــــــــــــــــــش ! نگو ؛ به روم نیار ؛ من از بارون متنفرم… !!

پ.ن : اینو پنج شنبه ۹ مهر ۸۳ نوشتم ! امروز که دنبال یه دفتر چرک نویس می گشتم پیداش کردم…یعنی من همون آدمم ؟!!!:-/

پ.پ.ن: اگه می بینین اینجا گذاشتمش به خاطر سندرم” دم امتحان حس همه  چی هس جز درس  ” ِ !!