امروز بر فراز بلندترین تپه  شهر فرفره یی رویید…نگو که دیگر فرفره ها را نمی بینی…

من می گم دیدی بارون اومد ؛ دیدی همون بارونی که دوست داشتم شد بلای جون آدما ؟ می گم دیدی بازم آرزو کردیم بدون اینکه فکر کنیم ؟ تو می گی چِیـــــــــــــــه ؟مثلا آرزو کنیم پیانو داشته باشیم چی می شه ؟ من می گم پلنگ صورتیو یادته ؟ زیر پیانو آکادردئون شد ؟ تو می گی چرا تلخ شدی ؟می گم که عذاب وجدان دارم ، وقتی داشتم آرزو می کردم نگفتم فقط اینجا بارون بیاد یا اینکه کم بیاد یا اگه میاد سیل نیاد  خونه ی آدما رو بارون من حداقل با خودش نبره….

من می گم نمی دونم چرا قطره های بارون که اینقدر باحالن دیگه برام عین سرب داغ می مونن که میاد میریزه تو گلوم ! آخه واسه چی ؟ تو می گی بابـــــــــــــا درختای جنگلو بریدن حالا هی سیل می آد ! بعد هم تو همون گربه سیاهه یی ؛ به حرف تو که بارون نمی آد !

من می گم می دونی ما چند نفریم ؟ کلی آدمیم هی آرزو کردیم هی شب که شد ابرا که جمع شدن بارون که زد پشت پنجره شاد شدیم؛شمع روشن کردیم؛رقص سرخپوستی کردیم  گفتیم آخ جون بیا بیا بیا …تو می گی چه از خود راضی ! چه پر رو؛ من می گم آره من پررو اما دفعه ی بعد دیگه موقع آرزو کردن حواسم هست ! تو می گی پس چرا صبحا که هوای خنک می خوره به صورتت یه  لبخند کوچولو می شینه روی….من می گم  شــــــــــــــــــــــش ! نگو ؛ به روم نیار ؛ من از بارون متنفرم… !!

پ.ن : اینو پنج شنبه ۹ مهر ۸۳ نوشتم ! امروز که دنبال یه دفتر چرک نویس می گشتم پیداش کردم…یعنی من همون آدمم ؟!!!:-/

پ.پ.ن: اگه می بینین اینجا گذاشتمش به خاطر سندرم” دم امتحان حس همه  چی هس جز درس  ” ِ !!

چه در آغوشت بگیرم…چه…

دوستت دارم و این حقیقت عریانی ست.

گاهی آنچه درون ما می گذرد چنان عمیق است  و ورای زبان که اگر زبان بچرخانی بیهوده گفته یی و هیچ نگفته یی…

خفقان کلمات درون ذهن ملتهب که خوره ی روح می شوند را چه باید کرد…؟ شلاق بی اعتمادی بر زبان روح زَن…ما تنها تر از آنیم که بشاید…

*گوشه ی این دفتر خط خورده برای تو-برای آینده-

**به نام تو :

چهره ی زرد مرا بین و مرا هیچ مگو

درد بی حد بنگر بهر خدا هیچ مگو

دلِ پر خون بنگر چشم چو جیحون بنگر

هر چه بینی بگذر چون و چرا هیچ مگو

دی خیال تو بیامد به درِ خانه ی دل

در بزد گفت بیا در بگشا هیچ مگو

دست خود را بگزیدم که فغان از غم تو

گفت من آن توام دست مخا هیچ مگو…

پ.ن :”"دلتنگم”"

پ.ن۱: بعد کلی تقلا تو بازار سیاه کتاب و پرس و جو از این و اون کتاب “شهید جاوید” و پیدا کردم(واقعا خواستن توانسته…)

حسین واقعی مظلوم مونده…از خودم شرمنده ام.

پ.ن۲: “پاک شد ! ”

پ.ن۳: تقوا  تقوا  تقوا  تقوا  تقوا  تقوا  تقوا  تقوا  خوبه !

پ.ن۴:از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیافزود/زنهار از این بیابان وین راه بینهایت

یا

در مرز نگاه من از هر سو دیوارها بلند؛دیوارها چون نو میدی بلند است….

پ.ن۵:اللهم  انی  اَسَلُکَ الاَمان یَومَ لا یَنْفَعُ مالُ و لا بَنون اِلا مَن عَطی الله بِقَلبٍ سَلیمْ
وَ اَسَلُکَ الاَمانْ یَومَ یُعرَفُ المُجْرِمونَ بِسیماهُم
اَللهمَ اِنّی اَسَلُکَ الاَمان….

.

.

.

.

۱٫تصورش را بکن ، انگار در دل سردابه یی تاریک سی و نه پله  را پایین رفته  باشی به جست و جوی آب حیات ، سی و نه پله ی کم عرض ، ناصاف ، لغزان.روی هر پله پایت سریده باشد بر سطح یخ زده و تاریک ،و هر بار نصفه جان شده باشی که مبادا سرنگون شوی به قعر سنگ و تاریکی.بعد وقتی رسیده ای به سی و نهمین پله همان جا خشکت زده باشد و اصلا به یاد نیاوری این همه راه  را در دل ظلمات به جست و جوی چه آمده ای. به یاد نیاوری که همه آن سی و نه پله را آمده ای که برسی به آن چهلمین پله!

۲٫همه عمر از مسیر کج…

همه راه ها از مسیر کج…

خط راست خطی بود که فقط در کتاب هندسه بود

وردی که بره ها می خوانند

برمی‌گردم، چشم می‌گذارم روی دیواری که  پشت‌اش قایم می‌شدیم و سعی می‌کنم چیزی را بفهمم. چیزی را که نه شبیه من است، نه شبیه تو، و نه شبیه هیچ کدام از روزهایی که…
می دانی ؛  بعد سال ها امشب به یاد تمام روزهایی که گذشت سر کشیدم  پیک شراب را … پک زدم به سیگاری که تلخی اش را هنوز مزه مزه می کنم زیر دندان شیرین خاطره…
-پیک اول تو بودی و عطر تنت ؛ همان عطری که وقتی سرم را فرو می کردم توی گودی گلویت  چشم هایم را می بستم  آرام آرام از بر می کردمش…من مست شراب نیستم…تنها عطر تو اینجا ! پیجیده توی سرم-

وقتی بعد از سال‌ها ، سکوت می کنی خیلی زود فراموش می‌کنم  قصه ی "سر به دار کردن آن سوار که می آمد" را…که من می خواندمش "معصوم پنجم"
بعد، دوباره خیلی زود همه چیز برمی‌گردد سر جای اول‌اش و می‌فهم که شاید دیگر حتا این‌جا هم نباید…
-پیک دوم هیچ کس نیست…خدا سرش گرم کار دخترک است…حیران بوسه ی دزدیده شده بر دستان شیطان…و فواره ی خواهش بر چشمانم که می شود شوری دهانم-
…
بعد دوست دارم دنیا کوچک شود انقدر که دست چپم بزند بیرون و من بمانم و رویاهای بیست و سه سالگی ام
-پیک چهارم ؛ من در متن ؛ می خندم،می رقصم،بحبوحی یی از انجماد ؛نوک انگشتانم؛زیر پوست تنم؛توی رگ هام ؛توی سرم …زیر سقف آسمان؛سر می گردانم به بالا…حواست نیست؛پرت دخترک…پرت یک بوسه…هی هی !!! معصیت اینجاست ؛نوک انگشتانم؛زیر پوست تنم…-

بعد…بعدی نیست؛

.

.

.

.

.

.

وقتی نقطه از سر خط می شود من می‌مانم و سکوت و انگشت‌هایی که بوی سیگارهای نکشیده ی فردا می‌دهند…

در به در تر از باد  زیسته ام

در سرزمینی که گیاهی

در آن نمی روید

ای تیز خرامان !

لنگی پای من

از نا همواری راه شما بود…

احمد شاملو

پ.ن: این روزها پدرم توی دریاهای جنوب دنبال پرنده هایش می گردد؛مادرم توی ظرفشویی خانه مان؛

من…

…تو در آغوش هر کسی که باشی
در آغوش من ای.
من یک تن نیستم.
من همه ی مردان‌ ام.

/ اردشیر رستمی

.

.

.

.

.

.

.

می گوید بهشت همان جاست که دل آدم آنجا بخندد

نمی داند که همه به دل من خندیده اند

پ.ن: سفر برای من همیشه خوب بوده…چه  نیویورک باشد و برایتون یا ماهشهر باشد و خرم آباد…خواسته یا ناخواسته…برای خوشی یا عزا…هر وقت از خانه ام کنده ام و رفته ام معنای بودن را فهمیده ام…

پ.پ.ن:امروز فهمیدم که زندگی من با یکی از همین پرت ترین و محروم ترین ده ها رقم خورده…یا باید روحم را مثل یک بادکنک باد کنم تا گنده شود و بمانم یا بگذارمش توی فریزر تا یخ بزند و…

                                             

آغوشت را می خواهم تنگ

برای این روزهای طولانی

جایی با تو اما به عکس همیشه مان

بی حرف !

من از صدا متنفرم

تا مدت ها.

پ.ن : حس خوبی دارند این شب ها…نیمه شب هر بار  از خواب می پرم  یک new messege می بینم ؛ حس خوبی دارد این شب ها…

پ.پ.ن: خنک آن قمار بازی که بباخت هر چه بودش و نماند هیچش الا هوس قمار دیگر

پ.پ.ن۱:این پی نوشت در درفت ام  باقی می ماند محض خاطر حرف  مادرم  !

پ.پ.ن۲: دو دل که هم را بخواهند مهم نیست دل دیگری چه بخواهد …و من چقدر خوشبختم.

 پ.ن: شاید تک تک اینا رو به شخصه تجربه نکردم ولی دور و برم از این چیزا کم نبودن…